Helene, 20 maart 2012
Portugal , Castro Marim 15°

Terug naar de Algrve deel 3

Donderdag 9 februari

Het is zo ver, de eerste stap naar het noorden is gezet, zij het dan figuurlijk.
We hebben een mail naar het ziekenhuis gestuurd met daarin de mededeling dat we in April weer komen werken.

Jupke krijgt de dekens en het longeertuig aan en Anna loopt met hem door de wei. Hij loopt wat onwennig, zijn oren gespitst, wat willen ze toch van mij, links, rechts, links, hij kijkt naar ons op alsof hij wil vragen, zijn jullie nog normaal?

Als Isabel het tuig aankrijgt maar zonder lange banden, want die vindt ze eng, proberen we of kleine Niki op haar rug mag. Zonder te bewegen blijft ze staan en laat toe dat de jongen op haar rug wordt gezet, ik blaas mijn ingehouden adem uit, al wist ik dat Isabel heel voorzichtig met haar lading zou zijn. Wellicht zal ik nooit te weten komen hoeveel kinderen er nog zullen volgen in haar leven.
Dit is geen plek waar we direct naar terug zouden willen keren, maar je weet maar nooit. Ik ben ook bang dat het de ezels niet altijd goed zal gaan, ik zou het niet kunnen verdragen dat aan te moeten zien. Als ik er aan denk dat ik de volgende week afscheid moet nemen, van Isabel vooral, krijg ik het verschrikkelijk te kwaad.
Anna is in deze een geschenk uit de hemel, ik weet dat het de ezels zeker nog een maand goed zal gaan. Later zal ik haar in een mail vragen naar het welzijn van de ezels. Ze maken het allemaal heel erg goed, zal ze schrijven, ze zijn alle drie gewend aan haar. Op dat moment werkt ze een ander Duits echtpaar in om het ‘Ezelproject’ voort te zetten en ze is er zelfs in geslaagd om er Rosa en Marianna in te betrekken, petje af vind ik.

Er staat een sterrenkijker op het strand, heel dicht bij het water .Een Indiër zit er op een stoeltje bij, met een aquarium voor zich in de vorm van een halve zeshoek, ook gevuld met water. We zijn natuurlijk zijn nieuwsgierig, er wordt een educatieve film gemaakt over water in het universum, de cameraman komt er net aan.


Vrijdag 10 februari

Ik maak de bakjes van de ezels klaar maar als we naar de wei gaan is er geen ezel te zien. Als we naar ze toe gaan maken ze geen aanstalten om ons te volgen, ik vind het best, van mij mogen ze nog een vrije dag.
Dan gaan wij naar Ayamonte, gewoon lekker wat kuieren langs de rivier, een terrasje pikken in het centrum met haar leuke pleintjes, die vol met mensen zijn. De zon schijnt zo hard dat we de schaduw op moeten zoeken.

Ook s`avonds als we de ezels hooi willen geven zijn ze niet in de buurt te bespeuren, normaal staan ze al lang te wachten bij de poort. Hun vrije dag beslaat blijkbaar vier en twintig uur, prima, dan zien we ze morgen wel.

Terwijl Luc een heerlijke soep kookt van typische Portugese groenten, komt de hele horde Woofers een voor een bij ons douchen, in het Woofhuis is de gasfles leeg en Rosa nog Manu zijn thuis.


Zaterdag 11 februari

We willen oefenen met het ontwormingsmiddel, hen laten wennen aan de spuit, voor Jupke is dat geen probleem, hij is dat al gewend, maar ook de andere twee doen als vanzelf hun mond al open, dus spuiten we het middel er meteen maar in. Behalve de vaccinatie, hebben de ezels nu alles gehad.

Er zijn twee markten in de buurt, een vlooienmarkt in Villa Real, daar gaan we met z`n allen als eerste naar toe. Het is een vlooienmarkt als alle anderen, voor ons behoorlijk saai. Het enige opwindende is de taart die er te koop is. Achter een tafeltje zit een stok en stokoud echtpaar, voor hen staan zeven taarten, alle zeven verschillend van smaak. Louter en alleen om de plaatselijke economie te steunen kopen we ieder een stuk (grapje). Het oude kleine dametje hijst zich uit haar stoel, ze moet op haar tenen gaan staan om de taarten te kunnen snijden. Met beven en bibberen snijdt ze voor iedereen een stuk van de gewenste taart. Vervolgens probeert ze die heel hygiënisch met een servet op pieren bordjes te leggen. Met ingehouden adem kijken we toe, op de tanden bijtend, om de verleiding te weer staan het van haar over te nemen, de taart is heel erg lekker, ik heb een stuk met wortel en sinasappel.

Claudio heeft een Braziliaanse vismaaltijd gekookt, of we komen proeven. Het is een druke van jewelste in het woofhuis. Anna de nanny speelt theater met de kinderen, de honden lopen er tussen door. Een van de kleine mormeltjes wil op mijn schoot, ik neem hem op en aai hem tot Joshua zich los scheurt van het toneel en hem komt halen, hij is bang dat ik zijn hondje mee zal nemen.


Zondag 12 februari

Jupke krijgt nog steeds een keer per dag de tuinslang tussen zijn benen. Lieve kleine Guiniver laat meer en meer haar beentjes aanraken, ook door Luc. Het wispelturig krengetje is helemaal verdwenen, nu ze niet meer bang is. We kunnen haar nu knuffelen, haar zachte snoetje aaien als ze zich tegen ons aan vlijt. Zij is nu de eerste die naar ons toe komt, als we klaar staan met de halsters. We doen niet veel met ze vandaag , als lunch staat er namelijk een BBQ op stapel, ik heb beloofd de cous cous salade te zullen maken. Rosa moet een berg boodschappen doen, op zondag zijn hier alle winkels open.

In totaal zijn we met dertigen, de kinderen niet meegerekend, er zijn ook nieuwe gezichten bij, de Canadezen en de Hongaren kennen we nog niet.
Zoals gewoonlijk staan de mannen aan het vuur, de rest zit op dekens of stoelen in het gras. Servies en bestek wordt uit alle huizen bij elkaar gehaald, Rosa is er niet om zich druk te maken over hoe de juiste spullen weer in het juiste huis terecht zullen komen, iets waar ze angstvallig over waakt, heel begrijpelijk

Als iedereen voldoende heeft gegeten, de vegetariërs iets minder dan de flexitariërs en de veganisten weer iets minder dan de vegetariërs, zoek ik uit de resten alles wat geschikt is voor een hond, Chubaka staat al zeker een uur te wachten op zijn deel.
Als toetje s er een griesmeeltaart, met veel suiker en kaneel, door een Spaanse klaar gemaakt.
De zon maakt ons allen doezelig, of misschien is het meer de wijn. Het regenseizoen is bijna voorbij, ze heeft niet meer dan een halve dag regen gebracht. Plaatsvervangend bezorgd kijken we naar de lucht, voor ons hoeft het niet te gaan regenen, voor ons is het prima zo, maar dat zeggen we uit beleefdheid natuurlijk niet hard op, ten slotte zijn we hier te gast.


Maandag 13 februari

Het lukt Anna voor het eerst, het halster om te doen van Isabel, zonder dat ik er naast sta. Guiniver tilt voor het eerst alle vier haar hoefjes op.
Choco en Hector zijn deze weken niet veel wijzer geworden, met hen hebben we niet veel meer gedaan dan geborsteld en geknuffeld, meer hoeft voor hen ook niet. Af en toe de trailer in en uit, wat rennen, stilstaan en weer achteruit gaan, dat is wat hen betreft oefening genoeg.
Ze zitten allebei lekker in hun dikke wintervacht, terwijl het hier toch niet zo koud is. Waarschijnlijk zijn ze nog steeds op Nederlandse omstandigheden geprogrammeerd, hoe zal het daar in maart zijn?


Dinsdag 14 februari

Terwijl Luc Jupke voor het laatst spoelt, doet Anna alle ezels het halster aan, ik sta wat verder weg en kijk er naar, Guiniver geeft haar ook de hoefjes aan.

De twee Italianen houden het voor gezien, er valt hier niets te leren over ecologisch telen, zoals hen op de website was beloofd. Ze gaan naar Terramada, ook al zijn ze met tweeën, ze kunnen boven op de heuvel in de caravan terecht. Zelfs de Brusselse mag komen, als ze slapen in de iglo niet te koud vindt en voor haar eigen eten zorgt. Dat laatste zal wel geen probleem zijn als je net uit Amerika komt, waar je een cursus Permacultuur van twee duizend euro hebt gevolgd. Zoals heel veel jonge Woofers heeft ze rijke ouders, die haar stimuleren om te reizen , omdat studeren aan een universiteit ook zo zijn beperkingen heeft

De ochtend is nog maar net voorbij, we zijn al helemaal ingepakt. Zodra de dierenarts morgen is geweest om het drietal te vaccineren tegen griep en tetanus, vertrekken we

Een laatste keer naar het strand, hoe lang zal het duren voor we hier nog eens komen. Misschien wel nooit meer, maar dan zijn er vast weer andere oorden om naar toe te gaan We lopen langs het water, van oost naar west en van west naar oost. Nee ik mag vandaag geen schelpjes vangen, het water staat ook veel te hoog. Een van de drie strandtenten is open, we ploffen in een van de felgekleurde zitzakken op het zand, heerlijk genietend van de zon. Een glas fris en een heerlijk stuk taart, om dat laatste zal ik Portugal missen. We blijven uren zitten, en liggen, ik boven op Luc, mijn gezicht naar de zon gekeerd om het laatste restje warmte aan twee kanten op te doen.
We hebben het hier naar onze zin gehad, de spanning op Quinta da Fornalha was een minpunt, maar daar staan veel pluspunten tegen over. Om Isabel heb ik voldoende getreurd, wat heb ik van haar genoten. Ik stap uit haar leven, ze zal me vergeten, maar ik denk niet dat ik haar ooit vergeten zal. Ik weet zeker dat ze me veel heeft gegeven, een cadeau dat nog moet worden uit gepakt.
Nog een laatste caffé con leche voor Luc, kom we gaan het tuig hun hooi geven

Merel en Gijs komen binnen met wijn chocola en aardbeienijs en in hun kielzog een horde Woofers omdat het onze laatste avond is. Gewillig geven we ons aan de drukte over, dan maar niet op tijd naar bed.
Amber vertelt dat ze als kind, en dat is nog niet eens zo lang gelden, als ze haar mond moest wassen omdat ze iets onbetamelijks had gezegd, ze de keuze had tussen een scheut vloeibare of een hap vaste zeep. Alle kinderen vertelt ze, kozen en kiezen voor vaste zeep, omdat je van de vloeibare zeep altijd iets naar binnenkrijgt en dan uren daarna nog bellen blaast.
Rare mensen die Amerikanen!


Woensdag 15 februari

Halsters aan en vastgebonden staan ze allemaal te wachten, onze jongens ook, uit solidariteit.
Ik ben zenuwachtig, maar goed voor bereid, in alle bakje zitten wat lekkernijen. Luc raapt de mest uit de wei en vindt een paar dikke rode dode larven.

Vandaag is het Stefania die naar de ezels komt, ze onderzoekt ze alle drie uitvoerig, geen van hen maakt problemen van het betasten en bekloppen, kleine Guiniver tilt zelfs keurig haar hoefjes op voor deze vreemde vrouw, net zo als ze dat haar moeder en haar broer ziet doen,ik ben apetrots op haar. Het drietal wordt kerngezond bevonden, ze zijn zelfs verlost van de rode larven die in hun maag gezeten hebben. Die tasten de maagwand aan en veroorzaken zweren als ze niet worden uitgedreven, vertelt Stefanie ons als we haar de larven laten zien. Ze komen van een vlieg die eitjes legt op hun benen legt, die de ezels daar vervolgens van af likken.
Het vaccineren is een fluitje van een cent, ik hou het voerbakje vast, de naald gaat er in en klaar is kees, ze hebben alle drie geen krimp gegeven. Hoe anders is dat met onze jongens, die stellen zich altijd verschrikkelijk aan.
Stefania blijft een tijdje bij ons, ze vind het wel gezellig. Ze legt me uit hoe je ongeveer kunt zien hoe oud een ezel is. Isabel is om en nabij de zes jaar denkt ze, dat is veel jonger dan ik had gedacht. Hector laat ook zijn tanden zien, ze schat hem dertien jaar, maar hij is zeventien. Choco houdt zijn tanden hardnekkig op elkaar. Hij denkt, breek me de bek niet open,maar Stefanie laat hem niet met rust tot dat ook hij A heeft gezegd. Ik breng Stefania naar Rosa voor het betalen van de rekening, deze laat haar daar belachelijk lang op wachten, ze gaat doodleuk eerst andere dingen doen. Ik zie daar in echt machogedrag, even laten zien wie hier van wie afhankelijk is. Stefania kan niet anders dan vriendelijk blijven wachten, over een maand komt ze terug voor de tweede injectie.

Zo, we zij hier afgewerkt, de auto is helemaal ingepakt. Het is ondertussen al middag, de jongens voelen nattigheid, Hector toch, die weigert heel even de trailer in te gaan. Choco heeft niets in de gaten en is daarna dan ook heel erg boos dat hij zich beet heeft laten nemen, al zijn ongenoegen schopt hij tegen de achterklep. We nemen afscheid van de lieve ezels die we achterlaten, Luc maak de laatste foto`s van mij met hen.
Dan zijn de mensen aan de beurt. Eer we iedereen hebben gezien zijn we weer een half uur verder, goede wensen en adressen worden nog op de valreep uitgewisseld. Een laatste blik in het door ons verlaten huis levert nog Luc`s Jas en leesbril op.
Rosa en Manu zwaaien ons uit, hun zoontje Alexandro op de arm, wat zal er van hen worden, vragen we ons met pijn in het hart af. De Woofers op de sinaasappelplantage zwaaien ons van ver gedag.
Met een laatste blik op het drietal ezels, dat zonder weet te hebben van wat ons bezig houdt, rustig staat te grazen, laten we Quinta de Fornalha achter ons. We rijden naar het westen, een week vakantie tegemoet.



Als jullie tot hier gekomen zijn met lezen, zullen wij bijna, of al lang, terug in Nederland zijn . Morgen woensdag, 21 maart vertrekken we uit Spanje. Tussen toen en nu liggen nog zes onbeschreven weken. We hebben een week aan de westkust van de Algarve gewandeld met onze jongens. Daarna zijn we een week in Lucillo geweest en nu zijn we in het ‘Paraiso del Burros’ waar Luc begonnen is aan het bouwen van een douche op de potentiële campingplaats.
Deze verhalen hebben jullie nog te goed, ik zal ze in Nederland schrijven. Tot die tijd hebben we elkaar vast, of misschien al wel gezien.

Graag wil ik er nu al gebruik van maken om iedereen te danken die het ons mogelijk heeft gemaakt om twee jaar lang onze eigen gang te gaan. Lieve familie, dank je wel . Iedereen die in onze zaken heeft behartigd, heel heel hartelijk bedankt. Tanja voor het nauwgezette verwerken van onze administratie, Michael en Babiche voor het ‘passen’ op ons huis, Wim en Toos voor het bewaren van de wei voor onze jongens, en verder al diegenen die we nu misschien vergeten, iedereen bedankt voor het warme hart dat jullie ons de hele reis hebben toegedragen.

Tot heel binnenkort!
Veel liefs van ons vieren,

Helene

Helene in België bellen kan nu véél goedkoper met HalloBuitenland.nl